Fotoreporter – kod 343102 w klasyfikacji zawodów i specjalności (KZiS 2025). Fotoreporter dokumentuje wydarzenia dla redakcji, agencji i wydawnictw – relacjonuje protesty, pożary, wypadki, wydarzenia sportowe, konferencje i sesje sądowe oraz realizuje reportaże w kraju i za granicą. Pracuje z ciężkim sprzętem w ruchu, szuka miejsca do kadru w tłumie i na wysokości, obrabia i opisuje zdjęcia pod presją terminu wysyłki do redakcji oraz przesyła materiał z miejsca zdarzenia.
Fotoreporter – wymagania w stosunku do pracownika
- wykształcenie w zakresie fotografii, dziennikarstwa lub potwierdzone portfolio,
- biegła obsługa lustrzanek i aparatów bezlusterkowych oraz obiektywów długoogniskowych,
- umiejętność szybkiej selekcji, obróbki i opisu zdjęć w terenie,
- znajomość prawa prasowego, prawa do wizerunku i zasad etyki zawodowej,
- sprawność fizyczna i gotowość do pracy w zmiennych warunkach oraz nagłych wyjazdach,
- prawo jazdy kategorii B.
Inne nazwy stanowiska
Opis zagrożeń i ryzyk zawodowych na tej stronie obejmuje również stanowiska nazywane w dokumentacji zakładowej i ogłoszeniach o pracę:
- fotograf prasowy,
- reporter fotograficzny,
- fotoedytor terenowy w redakcji,
- fotograf agencji informacyjnej,
- fotoreporter sportowy.
Badania
- wstępne badania lekarskie przed rozpoczęciem pracy,
- okresowe badania lekarskie w terminach wyznaczonych przez lekarza medycyny pracy,
- kontrolne badania lekarskie po niezdolności do pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż 30 dni,
- ocena wzroku w związku z pracą przy monitorze i w zmiennym oświetleniu,
- ocena stanu układu ruchu z uwagi na noszenie sprzętu i pracę w wymuszonych pozycjach,
- badania do pracy na wysokości powyżej 3 m przy zdjęciach z podnośników i konstrukcji.
Szkolenia bhp i inne
- szkolenie wstępne bhp – instruktaż ogólny i instruktaż stanowiskowy,
- szkolenie okresowe bhp – nie rzadziej niż co 5 lat,
- instruktaż pracy w tłumie, podczas zgromadzeń i akcji służb ratowniczych,
- szkolenie z zasad zachowania w strefie zdarzenia i współpracy ze służbami,
- szkolenie z pierwszej pomocy, w tym w warunkach ulicznych,
- szkolenie z pracy na wysokości i z podnośników, jeżeli zakres pracy tego wymaga,
- szkolenie z bezpieczeństwa pracy w rejonach o podwyższonym ryzyku przed wyjazdem zagranicznym.
Środowisko pracy
Fotoreporter pracuje tam, gdzie dzieje się wydarzenie – na ulicy podczas manifestacji, przy pożarze i wypadku za taśmą służb, na stadionie przy linii boiska, w sali sądowej, na konferencji i w terenie podczas klęsk żywiołowych. Dzień pracy jest nieregularny, zaczyna się przed świtem lub trwa do nocy, często bez przerwy na posiłek i bez zaplecza. Sprzęt – dwa korpusy, obiektywy długoogniskowe, lampa i komputer – waży kilkanaście kilogramów i noszony jest na szyi, ramieniu i w plecaku przez wiele godzin. W tłumie pojawia się ryzyko stłoczenia, uderzenia, użycia gazu łzawiącego i agresji wobec dziennikarzy, a przy zdarzeniach ratowniczych dym, iskry i nierówny, zadymiony teren. Na stanowisku wykorzystuje się:
- korpusy aparatów, obiektywy długoogniskowe i stabilne monopody;
- lampy błyskowe, akumulatory i karty pamięci;
- komputer przenośny i modem do przesyłania materiału z terenu;
- plecak i pasy nośne na sprzęt oraz pokrowce przeciwdeszczowe;
- kamizelka z napisem PRASA i legitymacja prasowa;
- drabinka, podest lub podnośnik przy zdjęciach z góry;
- samochód służbowy lub prywatny do dojazdów na zdarzenia.
Identyfikacja zagrożeń
Czynniki fizyczne:
- stłoczenie, przewrócenie i agresja fizyczna wobec dziennikarzy podczas zgromadzeń i zamieszek,
- urazy od przedmiotów rzucanych w tłumie, uderzenia sprzętem i kolizje z innymi fotoreporterami,
- zagrożenia w strefie pożaru i wypadku – dym, iskry, upadek elementów konstrukcji, porażenie prądem z uszkodzonej instalacji,
- wypadek komunikacyjny w czasie szybkich dojazdów na zdarzenia i długich tras reportażowych,
- upadek z drabinki, podnośnika, dachu lub konstrukcji wykorzystywanej do zdjęć z góry,
- przeciążenie kręgosłupa i barków przy noszeniu kilkunastu kilogramów sprzętu i pracy w wymuszonych pozycjach,
- uderzenie piłką, krążkiem lub zawodnikiem przy pracy na linii boiska i lodowiska,
- wielogodzinna praca w mrozie, upale, deszczu i wiatrze bez zaplecza,
- obciążenie narządu wzroku przy pracy w zmiennym oświetleniu, przy świetle błyskowym i przy monitorze podczas obróbki,
- olśnienie reflektorami i światłem pulsującym na koncertach oraz przy pojazdach służb,
- potknięcia i upadki na nierównym, zagruzowanym lub zadymionym terenie zdarzenia.
Czynniki chemiczne:
- gaz łzawiący i środki pirotechniczne używane podczas zamieszek i na stadionach,
- dymy pożarowe zawierające tlenek węgla, cyjanowodór i produkty spalania tworzyw,
- pyły mineralne, azbest i substancje uwolnione przy katastrofach budowlanych i komunikacyjnych.
Czynniki biologiczne:
- zakażenia przy pracy w strefach powodziowych, w obozowiskach i w szpitalach podczas reportaży,
- kleszcze i owady przy reportażach w terenie leśnym i polowym.
Czynniki psychofizyczne:
- obciążenie psychiczne dokumentowaniem śmierci, cierpienia i katastrof,
- presja natychmiastowego przesłania materiału i konkurencji o pierwsze zdjęcie,
- nieregularny czas pracy, dyżury, wyjazdy nocne i brak przewidywalnego grafiku,
- wrogość wobec dziennikarzy, groźby, próby odebrania sprzętu i hejt po publikacji,
- niepewność dochodu przy pracy na zlecenia i rozliczeniach za materiał,
- praca w pojedynkę w nieznanym i nieprzewidywalnym otoczeniu.
Środki ochronne
Poniżej przypisano środki ochronne do poszczególnych zagrożeń zidentyfikowanych na stanowisku fotoreportera.
Środki ochrony indywidualnej
- hełm ochronny i kamizelka z oznaczeniem PRASA – stłoczenie i agresja w tłumie, urazy sprzętem i uderzenia, wrogość wobec mediów;
- okulary ochronne i maska z pochłaniaczem przy gazie łzawiącym i dymie – gaz łzawiący, dymy pożarowe;
- półmaska filtrująca z filtrem P3 na miejscu katastrofy budowlanej – pyły i substancje na miejscu katastrofy;
- obuwie zabudowane z podnoskiem i protektorem – potknięcia na nierównym terenie, zagrożenia w strefie zdarzenia;
- ochronniki słuchu lub wkładki na koncertach i przy pirotechnice – olśnienie i światło pulsujące, urazy sprzętem i uderzenia;
- szelki bezpieczeństwa przy zdjęciach z podnośników i konstrukcji – upadek z wysokości;
- szelki i pasy odciążające kręgosłup do transportu sprzętu – przeciążenie układu ruchu;
- odzież chroniąca od deszczu, wiatru i mrozu oraz repelent w terenie – mikroklimat i długie ekspozycje, kleszcze i owady.
Środki ochrony zbiorowej i techniczne
- wyznaczone strefy dla mediów przy zdarzeniach, imprezach i na obiektach sportowych – stłoczenie i agresja w tłumie, urazy na obiektach sportowych, zagrożenia w strefie zdarzenia;
- podesty i stanowiska fotoreporterskie z balustradami oraz podnośniki z aktualnym badaniem UDT – upadek z wysokości;
- plecaki i torby z systemem nośnym rozkładającym obciążenie oraz monopody – przeciążenie układu ruchu;
- monitor o odpowiednich parametrach i stanowisko do obróbki zdjęć w redakcji – obciążenie wzroku;
- samochód redakcyjny z systemami bezpieczeństwa i miejscem na sprzęt – wypadek drogowy;
- łączność z redakcją, lokalizator i możliwość wezwania pomocy – praca w pojedynkę, wrogość wobec mediów;
- zaplecze dla mediów na imprezach – miejsce do pracy, ogrzewanie i dostęp do wody – mikroklimat i długie ekspozycje.
Środki organizacyjne
- zasady pracy przy zgromadzeniach i akcjach służb, kontakt z rzecznikiem i odstęp od strefy zagrożenia – stłoczenie i agresja w tłumie, zagrożenia w strefie zdarzenia, gaz łzawiący;
- praca w dwie osoby przy wydarzeniach o podwyższonym ryzyku i stały kontakt z redakcją – praca w pojedynkę, wrogość wobec mediów;
- ocena ryzyka wyjazdu i procedura rezygnacji ze zdjęcia, gdy zagrożenie jest zbyt duże – zagrożenia w strefie zdarzenia, presja terminu wysyłki;
- wsparcie psychologiczne i rozmowy po relacjach z katastrof i zdarzeń ze śmiercią – obciążenie zdarzeniami traumatycznymi;
- planowanie dyżurów, czas na odpoczynek po wyjazdach nocnych i limity godzin za kierownicą – nieregularny czas pracy, wypadek drogowy;
- zasady pracy na linii boiska i instruktaż przed wydarzeniem sportowym – urazy na obiektach sportowych;
- ograniczenie masy zabieranego sprzętu i korzystanie z wózków przy dłuższych relacjach – przeciążenie układu ruchu;
- przerwy w pracy przy monitorze podczas obróbki materiału – obciążenie wzroku;
- zgłaszanie napaści i gróźb oraz wsparcie prawne redakcji – wrogość wobec mediów, niepewność zatrudnienia;
- profilaktyka przeciwkleszczowa i higiena po pracy w strefach powodziowych – kleszcze i owady, zakażenia w terenie.
Czynniki szkodliwe i uciążliwe do skierowania na badania lekarskie
Poniższy wykaz ułatwia wypełnienie skierowania na badania profilaktyczne dla fotoreportera.
- czynniki fizyczne – mikroklimat zimny i gorący przy pracy na otwartej przestrzeni, obciążenie narządu wzroku, światło pulsujące i olśnienie, dźwiganie i obciążenie układu ruchu, hałas na imprezach masowych;
- czynniki chemiczne – gaz łzawiący i środki pirotechniczne, dymy pożarowe z tlenkiem węgla i cyjanowodorem, pyły mineralne i azbest na miejscu katastrofy;
- czynniki biologiczne – czynniki zakaźne przy pracy w strefach powodziowych i w placówkach ochrony zdrowia, czynniki przenoszone przez kleszcze;
- inne czynniki, w tym niebezpieczne – praca w tłumie i w strefie zdarzeń ratowniczych, kontakt z osobami agresywnymi, praca na wysokości powyżej 3 m, kierowanie pojazdem, nieregularny czas pracy i praca w porze nocnej, praca przy monitorze ekranowym, obciążenie psychiczne zdarzeniami traumatycznymi.
Podobne stanowiska
Podstawa prawna
Klasyfikacja zawodów i specjalności została wprowadzona rozporządzeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 października 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 1534).