Najwyższe dopuszczalne stężenie chwilowe (NDSCh) to średnia wartość stężenia chemicznego lub pyłowego czynnika szkodliwego dla zdrowia, które nie powinno spowodować ujemnych zmian w stanie zdrowia pracownika, jeżeli występuje w środowisku pracy nie dłużej niż 15 minut i jednocześnie nie częściej niż 2 razy w czasie zmiany roboczej, w odstępie czasu nie krótszym niż 1 godzina.
Uwaga: podane niżej wartości mają charakter poglądowy (stan na wrzesień 2026 r.). Wykaz jest regularnie nowelizowany – przed wykorzystaniem w ocenie ryzyka zawodowego każdą wartość należy sprawdzić w aktualnym załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Przykładowe najwyższe dopuszczalne stężenie chwilowe (NDSCh) wybranych substancji:
- aceton – 1800 mg/m3;
- amoniak – 28 mg/m3;
- butan – 3000 mg/m3;
- chlor – 1,5 mg/m3;
- chlorobenzen – 70 mg/m3;
- chlorowodór – 10 mg/m3;
- ditlenek węgla – 27000 mg/m3;
- ksylen – 200 mg/m3;
- metanol – 300 mg/m3;
- octan metylu – 600 mg/m3.
Terminy pokrewne
- NDS – najwyższe dopuszczalne stężenie,
- NDN – najwyższe dopuszczalne natężenie,
- NDSP – najwyższe dopuszczalne stężenie pułapowe.
Źródło
Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1286, ost. zm. Dz. U. z 2026 r. poz. 447).