Najwyższe dopuszczalne natężenie (NDN) to wartość średnia natężenia fizycznego czynnika szkodliwego dla zdrowia, którego oddziaływanie na pracownika w ciągu ośmiogodzinnego dobowego i przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, określonego w Kodeksie pracy, nie powinno spowodować ujemnych zmian w stanie zdrowia ani w konsekwencji w stanie zdrowia przyszłych potomków pracownika. Dotyczy to ogółem całej aktywności zawodowej osoby pracującej w warunkach zagrożenia.
W odróżnieniu od NDS, który dotyczy substancji chemicznych i pyłów, NDN odnosi się do czynników fizycznych, takich jak:
- hałas – ekspozycja dzienna odniesiona do 8-godzinnego dobowego wymiaru czasu pracy nie może przekraczać 85 dB, a maksymalny poziom dźwięku 115 dB i szczytowy 135 dB;
- drgania mechaniczne – osobno dla drgań miejscowych (przenoszonych przez kończyny górne) i ogólnych (o oddziaływaniu ogólnym na organizm);
- mikroklimat gorący i zimny;
- promieniowanie optyczne, elektromagnetyczne i laserowe;
- pole elektromagnetyczne.
Uwaga: powyższe wartości mają charakter poglądowy (stan na wrzesień 2026 r.). Szczegółowe wartości NDN zawiera załącznik nr 2 do rozporządzenia, regularnie nowelizowanego – przed wykorzystaniem w ocenie ryzyka zawodowego należy sprawdzić aktualne brzmienie przepisu.
Terminy pokrewne
- NDS – najwyższe dopuszczalne stężenie,
- NDSCh – najwyższe dopuszczalne stężenie chwilowe,
- NDSP – najwyższe dopuszczalne stężenie pułapowe.
Źródło
Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1286, ost. zm. Dz. U. z 2026 r. poz. 447).